Europejska Karta Naukowca
11 marca 2005 roku Komisja Europejska zaakceptowała Europejską Kartę Naukowca oraz Kodeks Postępowania przy Rekrutacji Pracowników Naukowo-Badawczych (2005/251/WE).
Oba dokumenty są strategicznymi działaniami kształtowania europejskiej polityki dotyczącej mobilności, które mają uczynić karierę naukową bardziej atrakcyjną, przyczyniającą się do ekonomicznego i społecznego rozwoju społeczeństw europejskich. Karta i Kodeks gwarantują każdemu naukowcowi te same prawa i obowiązki bez względu na kraj Unii Europejskiej, w którym obecnie pracuje i prowadzi badania oraz także bez względu na dziedzinę naukową, którą się zajmuje. Oba dokumenty adresowane są do krajów członkowskich, pracodawców, organizacji finansujących stypendia i granty oraz do naukowców. Nie ma znaczenia sektor do jakiego zaliczana jest dana instytucja, tj, prywatny czy państwowy, legalny status pracodawcy czy typ organizacji ani charakter zatrudnienia naukowca.
Europejska Karta Naukowca mówi o roli, odpowiedzialności i uprawnieniach naukowców oraz ich pracodawców lub organizacji dystrybuujących fundusze. Jej celem jest zapewnienie, że istniejące powiązania pomiędzy tymi stronami przyczyniają się do wymiany rezultatów naukowych i rozwoju
kariery naukowca.
Kodeks Postępowania przy Rekrutacji Naukowców ma na celu pomoc we wprowadzeniu przejrzystych i jasnych zasad procedur rekrutacyjnych. Między innymi proponuje się w nim aby przy wyborze pracownika nie kierować się tylko liczbą publikacji ale stosować różne kryteria takie jak, doświadczenie w nauczaniu, zarządzaniu, pracy w zespole, transferze wiedzy czy działalności popularyzatorskiej.
Wprowadzenie proponowanych zaleceń opracowanych wspólnie przez KE i państwa członkowskie jest suwerenną decyzją poszczególnych krajów, organizacji i pracodawców. Mogą one zostać zastosowane w całości lub też tylko ich poszczególne punkty w zależności od potrzeb i obowiązującego w danym kraju prawodawstwa. W dyskusjach często podkreślane jest, że wprowadzenie Karty i Kodeksu na poziomie instytucjonalnym i krajowym przyczyni się do stworzenia wspólnego systemu europejskiego sprzyjającego rozwojowi kariery naukowej. Pojawiają się też głosy, że w przyszłości należałoby brać pod uwagę przy przyznawaniu funduszy europejskich, np. w ramach 7PR to czy dana instytucja stosuje lub zamierza stosować zalecenia zawarte w obu dokumentach.
Europejska karta naukowca.pdf
Oba dokumenty są strategicznymi działaniami kształtowania europejskiej polityki dotyczącej mobilności, które mają uczynić karierę naukową bardziej atrakcyjną, przyczyniającą się do ekonomicznego i społecznego rozwoju społeczeństw europejskich. Karta i Kodeks gwarantują każdemu naukowcowi te same prawa i obowiązki bez względu na kraj Unii Europejskiej, w którym obecnie pracuje i prowadzi badania oraz także bez względu na dziedzinę naukową, którą się zajmuje. Oba dokumenty adresowane są do krajów członkowskich, pracodawców, organizacji finansujących stypendia i granty oraz do naukowców. Nie ma znaczenia sektor do jakiego zaliczana jest dana instytucja, tj, prywatny czy państwowy, legalny status pracodawcy czy typ organizacji ani charakter zatrudnienia naukowca.
Europejska Karta Naukowca mówi o roli, odpowiedzialności i uprawnieniach naukowców oraz ich pracodawców lub organizacji dystrybuujących fundusze. Jej celem jest zapewnienie, że istniejące powiązania pomiędzy tymi stronami przyczyniają się do wymiany rezultatów naukowych i rozwoju
kariery naukowca.
Kodeks Postępowania przy Rekrutacji Naukowców ma na celu pomoc we wprowadzeniu przejrzystych i jasnych zasad procedur rekrutacyjnych. Między innymi proponuje się w nim aby przy wyborze pracownika nie kierować się tylko liczbą publikacji ale stosować różne kryteria takie jak, doświadczenie w nauczaniu, zarządzaniu, pracy w zespole, transferze wiedzy czy działalności popularyzatorskiej.
Wprowadzenie proponowanych zaleceń opracowanych wspólnie przez KE i państwa członkowskie jest suwerenną decyzją poszczególnych krajów, organizacji i pracodawców. Mogą one zostać zastosowane w całości lub też tylko ich poszczególne punkty w zależności od potrzeb i obowiązującego w danym kraju prawodawstwa. W dyskusjach często podkreślane jest, że wprowadzenie Karty i Kodeksu na poziomie instytucjonalnym i krajowym przyczyni się do stworzenia wspólnego systemu europejskiego sprzyjającego rozwojowi kariery naukowej. Pojawiają się też głosy, że w przyszłości należałoby brać pod uwagę przy przyznawaniu funduszy europejskich, np. w ramach 7PR to czy dana instytucja stosuje lub zamierza stosować zalecenia zawarte w obu dokumentach.
Europejska karta naukowca.pdf